tag:blogger.com,1999:blog-81012919407101625292012-02-27T13:08:28.126+01:00Alles is een verhaal. 't Is maar hoe je er naar kijkt. Een volle vuilnisbak is voor de één een bak met troep. Voor de ander de belofte van een driegangen-maaltijd. Wij zijn gek op verhalen. En vertellen ze graag aan u door.Petra Vollinganoreply@blogger.comBlogger111100tag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-32898880546155071952011-04-21T22:27:00.000+02:002011-04-21T22:27:31.101+02:00

Ik heb een boek geschreven. Een echt boek, dat je vast kan houden, waar je doorheen kan bladeren en aan kan ruiken. Ben er wel (net 1 dag) 42 voor geworden, maar dat maakt met schrijven niet uit. Dat is fijn, dat kan ook nog als ik 72 ben. Of 80. In een strandhuis ergens heel ver weg. Ik hoop dat mensen er wat aan hebben, co-ouders in dit geval, er soms even om moeten grinniken, om moeten janken,

Petra Vollinganoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-11708912704271675452011-02-09T10:38:00.002+01:002011-02-09T10:39:31.390+01:00

Copywriten (is dat een werkwoord?) is leuk. Op een reclamebureau samen met een art-director in een hok worden gezet met een briefing, een kop koffie en een zak drop om te concepten (is dat een werkwoord?) 'Verzin maar wat leuks, over twee uur moet het klaar zijn', heerlijk. Vooral als het klikt met het maatje. Dan gebeurt er namelijk iets dat je niet helemaal kunt vatten en dat moet ook niet. Ik

Petra Vollinganoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-33384731778871511242009-12-10T13:21:00.004+01:002010-04-01T13:54:01.648+02:00

Het Woordpaleis huist op het Damrak. Maar een paar honderd meter van dat andere paleis, maar het mijne is natuurlijk veel mooier, dat is duidelijk. Als ik me 's ochtends door de schrale bierlucht van de onderburen heen heb geworsteld, een etablissement met de welluidende naam: Teasers, dit omdat de serveersters steevast te heet gewassen hempjes aan hebben op nog heter gewassen broekjes en dat

Petra Vollinganoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-81053013369608932442009-07-01T15:26:00.002+02:002009-07-01T15:39:13.416+02:00

Zelf vind ik dat ik best al veel van de wereld gezien heb, maar langer dan een maand heb ik Huis en Haard nog nooit verlaten. Dat was voor een reis naar het Noordelijkste puntje van Europa, via Zweden en Lapland, wat me na een week ronddolen op grauw Spitsbergen, bijna de toenmalige relatie gekost heeft. Een maand lang regen, muggen en afzien met een rugzak. Bijzondere reis. Dat wel. Met

Petra Vollinganoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-45312873219351308482009-02-06T09:42:00.003+01:002009-02-06T10:08:06.240+01:00

Laat ik eerlijk zijn, er waren tijden dat ik droomde van mijn naam op een filmposter. Of in lichtgevende letters op de schouwburg. Maar soms laat het leven je wat later op je pad inzien dat je je hele leven eigenlijk al beter bent in iets anders dan dat waar je van droomt.Iets dat je al vanaf kleinsafaan doet als je zo eens goed terugdenkt. Schrijven dus. Ik was letterlijk de enige in de klas die

Petra Vollinganoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-55897836831712305902008-10-21T11:00:00.002+02:002008-10-21T11:10:46.147+02:00

What's in a name? Nou. Een heleboel, zo blijkt. Ging ik vorig jaar met volle kracht vooruit van start met een nieuwe naam voor mijn reeds anderhalf decennium oude tekstbureau, bestaat er al een Woordfabriek! Eentje die jammer genoeg al een jaar eerder op die geweldige naam was gekomen. Tsja. Na wat heen en weer gemail, moest ik de realiteit onder ogen zien. Mijn kindje, mijn oogappeltje, mijn

Petra Vollinganoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-21711930911889742672008-09-03T17:36:00.004+02:002008-09-03T18:05:23.621+02:00

't Is maar wat je erin stopt. Of zou je het totaal niet voor het zeggen hebben wat er ooit uitkomt. Uit je kinderen bedoel ik. Mijn oudste (9) heeft bedacht dat hij 'voor zijn werk' journalist wordt. En wel eentje die 'door heel Nederland reist.' Hetgeen voor de kleine man een afstand van hier tot Tokio is. 'Voor zijn hobby' wordt hij daarnaast toneelspeler. Vermeld dient hierbij te worden dat

Petra Vollinganoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-65319994366539182302008-06-04T11:28:00.004+02:002008-06-19T12:54:10.966+02:00

Een leuke webtekst voor een reisbureau, een bevriende ontwerpster, een tijdschrift. Ik draai mijn hand er niet voor om. Nou ja, ik zet ze allebei op het toetsenbord. Dat wil zeggen, dat probeer ik sinds kort, want ik schijn al die jaren verkeerd te typen. Met een soort van zwevende polsen that is, ergens boven de letterknoppen. De teksten werden daar niet beter of slechter van, maar mijn

Petra Vollinganoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-32137463955357419192008-05-25T19:47:00.004+02:002008-12-11T22:15:16.761+01:00

Oude liefde roest niet. Maar in mijn geval dus wel. En niet zo'n beetje ook. Mijn Grote Liefde staat al maandenlang dag en nacht voor mijn raam. Op de uitkijk. Als ik thuiskom krijg ik een knipoog vanonder haar lieve wimpers. Ze straalt me letterlijk tegemoet. Maar ik doe niks. Soms ga ik even bij haar zitten. Daar geniet ze duidelijk van. Ze kan het nog. Dan aai ik haar even liefdevol over haar

Petra Vollinganoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-34293877224916932652008-04-17T13:39:00.001+02:002008-04-17T14:54:50.866+02:00

Wat is het moeilijkste onderwerp om interviewkandidaten voor te strikken? In de veelvuldig beviste Bekende Nederlanders-vijver wel te verstaan. Hoeveel ze verdienen? Hoe hun jeugd was? Wat voor ondergoed ze dragen? Niks van dat al. Alles mogen we van ze weten, meer dan ons zelf soms lief is. Waar ik al ruim drie weken mee bezig ben? Een bekend koppel bereid vinden om te vertellen waarom ze zoveel

Petra Vollinganoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8101291940710162529.post-30299102758474602712008-04-16T16:52:00.001+02:002008-04-16T16:52:56.217+02:00

Soms is mijn werk een cadeautje. Dan komen de verhalen van mensen als vanzelf in mijn schoot terecht. Zo ging ik gister op pad voor De Pers en de Metro. Daar heeft de NS iedere week een halve pagina tot zijn (of is het haar?) beschikking en die wordt veelvuldig vrolijk door mij gevuld met allerhande interessants. Zoals daar zijn: Wat eet u vandaag? En dat in een bomvolle coupé. Misschien niet

Petra Vollinganoreply@blogger.com0