Een echt boek...

Ik heb een boek geschreven. Een echt boek, dat je vast kan houden, waar je doorheen kan bladeren en aan kan ruiken. Ben er wel (net 1 dag) 42 voor geworden, maar dat maakt met schrijven niet uit. Dat is fijn, dat kan ook nog als ik 72 ben. Of 80. In een strandhuis ergens heel ver weg. Ik hoop dat mensen er wat aan hebben, co-ouders in dit geval, er soms even om moeten grinniken, om moeten janken, maar wat ik vooral hoop is dat ze er wat mee gaan doen. Het is namelijk niet voor niks een doe-boek. Schrijf die ansichtkaart die erin zit aan je ex. Maak die fotolijstjes die kinderen in hun 2 kamers mogen hangen. Geef je ex af en toe een waardebon-waar-je-niks-voor-terug-hoeft en stop het mantrakaartje 'nee, ik ga mijn ex niet zwartmaken - 3 x herhalen' in je portemonnee. Je kan het. Omdat je zoveel van je kind houdt. Zo. En nu eerst een Bavaria.

Copywriten, is dat een werkwoord?

Copywriten (is dat een werkwoord?) is leuk. Op een reclamebureau samen met een art-director in een hok worden gezet met een briefing, een kop koffie en een zak drop om te concepten (is dat een werkwoord?)
'Verzin maar wat leuks, over twee uur moet het klaar zijn', heerlijk. Vooral als het klikt met het maatje. Dan gebeurt er namelijk iets dat je niet helemaal kunt vatten en dat moet ook niet. Ik roep een insteek, zij vult dat aan, ik gooi het net iets meer naar links, zij kopt hem in, ik top hem af en ziedaar.... een goed idee is born. En daarna nog één en nog één. De rest van de dag mogen we letterlijk kommaneuken en de ideeën zo goed mogelijk uitwerken. Wat een feest.
Dus het antwoord is nee, copywriten en concepten zijn geen werkwoorden. Die zijn hobby.

Topkantoor

Het Woordpaleis huist op het Damrak. Maar een paar honderd meter van dat andere paleis, maar het mijne is natuurlijk veel mooier, dat is duidelijk. Als ik me 's ochtends door de schrale bierlucht van de onderburen heen heb geworsteld, een etablissement met de welluidende naam: Teasers, dit omdat de serveersters steevast te heet gewassen hempjes aan hebben op nog heter gewassen broekjes en dat opgevat kan worden door menig aanwaaiend toerist als teasend, want de meisjes 'bedienen alleen maar en verder niks', werk ik mezelf drie hele hoge trappen op. Wat is dat trouwens met trappen? Waarom zijn die zoveel zwaarder te nemen dan, laten we zeggen: een halve marathon? Van dat laatste heb ik er inmiddels 5 op mijn naam staan, maar die trappen zijn elke ochtend bijna mijn dood. Eenmaal aangekomen, draai ik de sleutel om en loop ik de mooiste kamer van het pand in. Op de derde verdieping, hoog boven het gepeupel, straalt de zon me tegemoet door 5 grote ramen. Ook als 'ie niet eens schijnt. Het Nespresso-apparaat voorziet me van precies de gewenste vorm van caffeïne en de hardnekkige didgeridoo-speler, die zichzelf regelmatig op straat, precies onder één van die 5 ramen posteert, is nog lang niet wakker. Wat een rust. En daar, na de boekhouding, de mails, het internetnieuws en af en toe een 'uitzendinkje gemist', ga ik aan Het Echte Werk. De teksten rollen zo uit het toetsenbord in mijn geweldige Paleis. Als ik laat in de avond de dubbele rolluiken sluit (het blijft hartje Amsterdam), kijk ik even bij de buren naar binnen. Ook zij werken nu op volle kracht en ik zie nog net hoe een, aan alle kanten uitpuilende Teaser-serveerster op rolschaatsen, een blad warme chocolademelk met slagroom uitserveert. Aan een gezin met drie kinderen.

Het Woordpaleis goes down under

Zelf vind ik dat ik best al veel van de wereld gezien heb, maar langer dan een maand heb ik Huis en Haard nog nooit verlaten. Dat was voor een reis naar het Noordelijkste puntje van Europa, via Zweden en Lapland, wat me na een week ronddolen op grauw Spitsbergen, bijna de toenmalige relatie gekost heeft. Een maand lang regen, muggen en afzien met een rugzak. Bijzondere reis. Dat wel. Met walvissen, whiskey on the rocks (gletscherijs in dit geval) en geweren om eventuele ijsberen mee af te schrikken. Een half leven verder ga ik weer lang weg. Vijf-en-een-halve-week maar liefst. Eerst met de Nieuwe Liefde naar Australië. Een land waarvan hij net zoveel houdt als van mij. Of misschien zelfs net een beetje meer. Omdat daar altijd de zon schijnt. Iedereen aan sport doet. Alle mensen relaxed zijn. Ze geen files kennen. Je zelf een goeie fles wijn mee mag nemen naar een restaurant. Ik ben benieuwd. Werkelijk niemand die ik spreek over het Beloofde Down Under is er negatief over. Allemaal roepen ze dat ze er zó zouden gaan wonen. Vandaag las ik in een interview met een emigrante dat ze al haar sokken heeft weggegooid. Zucht..dat is voor iemand die bij de eerste zonnestraal in februari haar slippers uit de kast trekt, wel een heel goed argument. Het zal mij benieuwen. Ik hou namelijk nogal van weilanden, hagelslag, mijn vrienden en oude kaas.

Het Woordpaleis in de Adformatie

Laat ik eerlijk zijn, er waren tijden dat ik droomde van mijn naam op een filmposter. Of in lichtgevende letters op de schouwburg. Maar soms laat het leven je wat later op je pad inzien dat je je hele leven eigenlijk al beter bent in iets anders dan dat waar je van droomt.
Iets dat je al vanaf kleinsafaan doet als je zo eens goed terugdenkt. Schrijven dus. Ik was letterlijk de enige in de klas die begon te juichen als er een opstel geschreven moest worden met een 'vrij te kiezen onderwerp.' Heerlijk. Niks mooiers dan zo'n wit vel papier waar jij al je fantasieën en droomwerelden werkelijkheid mag laten worden. De figuren in je verhaal praten, worden verliefd, zijn boos, krijgen ruzie, maken alles weer goed. Wat je maar wilt. In die zin lijkt het wel een beetje op acteren. Het inleven in de belevingswereld van iemand anders dan jezelf, terwijl al jouw kenmerken en karaktertrekken ook een beetje mee mogen doen.
Afijn. Na een behoorlijk lange periode van uitsluitend freelance journalistiek, waarin ik grondig heb gegraven in de psyche van (met name) de vrouw in alle soorten en maten heb ik er een nieuwe liefde bij 'ontdekt'. Er blijkt namelijk een copywriter in me te schuilen! What's in a name. Het schrijven blijft hetzelfde, maar het moet meer to-the-point dan ook. Wat wil je zeggen? Wat wil je verkopen? Hoe maak je op een leuke manier duidelijk waar een bedrijf of klant voor staat? In één blik moet je van een abri denken: 'Hee. da's grappig. Dat ga ik doen/kopen/beleven.' Of iets van die strekking. Een soort puzzel met dezelfde letters als altijd. Het alfabet is niet veranderd. Maar de manier waarop je met de woorden speelt wel.
Dat doe ik dus nu. De lijst met commerciële klanten en reclamebureau's groeit en de eerste mijlpaal is daar. Mijn naam in de Adformatie ('hét weekblad over reclame, marketing en media'). Omdat ik alle copy voor de nieuwe online verzekeraar InShared heb geschreven.
Nou alleen nog in lichtgevende letters...

Van fabriek naar paleis

What's in a name? Nou. Een heleboel, zo blijkt. Ging ik vorig jaar met volle kracht vooruit van start met een nieuwe naam voor mijn reeds anderhalf decennium oude tekstbureau, bestaat er al een Woordfabriek! Eentje die jammer genoeg al een jaar eerder op die geweldige naam was gekomen. Tsja. Na wat heen en weer gemail, moest ik de realiteit onder ogen zien. Mijn kindje, mijn oogappeltje, mijn fabriek waar de mooiste teksten werden geproduceerd, moest een andere naam krijgen. Stel je eens voor dat je een echt kind ineens anders moet gaan noemen. Dat gaat bijna niet. Omdat elk kind op zijn naam gaat lijken. Dat gaat vanzelf. 'Jij bent een echte Petra,' hoor je dan iemand zeggen. Me hoela. Ik ken namelijk ook Petra's die er héél anders uitzien. Maar dat terzijde. Zo ook met een bedrijf. Er zijn wel 80 namen de revu gepasseerd, maar niks werd goed bevonden, want ik wás inmiddels een Woordfabriek. Afijn. Na lang en rijp beraad en nadat het zuchten van mijn omgeving (die maandenlang heeft moeten meedenken) me te luid werd, heb ik de knoop doorgehakt. Ik ga upgraden. Van Fabriek naar Paleis. Je kunt ergere stappen maken in je leven nietwaar? De Woordfabriek wordt Het Woordpaleis. Voor een schat aan woorden en plannen. Past helemaal bij me. Toch?

Arbeidsperspectief

't Is maar wat je erin stopt. Of zou je het totaal niet voor het zeggen hebben wat er ooit uitkomt. Uit je kinderen bedoel ik. Mijn oudste (9) heeft bedacht dat hij 'voor zijn werk' journalist wordt. En wel eentje die 'door heel Nederland reist.' Hetgeen voor de kleine man een afstand van hier tot Tokio is. 'Voor zijn hobby' wordt hij daarnaast toneelspeler. Vermeld dient hierbij te worden dat zijn moeder freelance journalist is, die inderdaad 'voor haar werk' onlangs helemaal naar Maastricht is afgereisd en zijn vader TV-presentator. Erg origineel is hij dus niet zou je kunnen vaststellen, maar uiteraard voel ik me zeer vereerd. De kleinste telg (5) heeft bedacht dat hij 'voor zijn baan' boekenschrijver gaat worden en 'voor zijn hobby' kunstenaar met schilderijen. Die werk/hobby-indeling heeft zijn broer bedacht en daar is geen speld tussen te krijgen. Zo kun je dus mooi doen wat je het liefste wilt in het leven, maar toch geld verdienen. Zowel zijn vader als zijn moeder verlangden al op jonge leeftijd hartstochtelijk naar het toneel, maar daar waren onze beider ouders op hun beurt wat minder verguld mee. "Daar kun je toch niet van leven," was zo'n beetje de gangbare strekking in die tijd. En dus werd zijn vader eerst journalist bij een bouwkrant om zijn vader te laten zien dat je 'van schrijven best kunt leven' en ging zijn moeder Nederlands studeren. Ook leuk. Maar diep in mijn hart was ik toch wel heel graag die geweldige actrice geworden a la Meg Ryan. Zo'n leuke naturelle girl next door, die je laat lachen en huilen tegelijk. Zoiets. En dus nam ik me altijd voor om mijn eigen kroost geen strobreed in de weg te leggen, mochten ze creatieve ambities koesteren. Bovendien verdient hun vader er inmiddels een dik belegde boterham mee. Maar ze zijn dus zelf een stuk pragmatischer aanlegd. Je hebt werk en je hebt hobby. Keep on dreaming mam...